עמלק און קרירות

אין דער תורה'ס פרשה פון עמלק איז דא א מאדנע ווארט. אשר קרך בדרך. מען קען דרש'נען דעם שורש פון לשון מקרה, און חסידות דרש'נט אים אויך פון לשון קור.

די אומות האבן מורא געהאט פאר ישראל נאך קריעת ים סוף. עמלק האט פונדעסטוועגן אנגעפאלן, און דער מדרש'ס בילד איז פון איינעם וואס שפרינגט אריין אין א קאכעדיגער וואנע: ער ווערט פארברענט, און די וואנע איז שוין נישט קיין זאך וואס מען רירט נישט אן. די דערגרייכונג איז נישט קיין נצחון. זי איז דאס ארונטערנעמען פון דער היץ.

דער בנין פון קרירות

קרירות איז נישט קיין לייקענען. א מענטש קען האלטן א זאך פאר אינגאנצן אמת און זיך פון איר אינגאנצן נישט רירן, און דאס איז דער געוויינליכער מצב און נישט קיין זעלטענער קראנקהייט. יעדער ווייסט זאכן וועגן שטארבן, וועגן די מענטשן וואס ער האט ליב, וועגן וואס איז וויכטיג, וואס וואלטן אים איבערגעאָרדנט די וואך ווען די ידיעה וואלט געווען לעבעדיג.

אנגעווענדט אויף רעליגיעזן לעבן איז דאס בהרבה די ערנסטערע פראבלעם. א טענה רעדט צום לייקענען. אין דעם מהלך פון טענות איז גארנישט וואס זאל רעדן צו ״נו, און?״, ווײַל ״נו, און?״ האט שוין מסכים געווען אויף דער טענה.

פארוואס יחידה איז דער ענטפער

ווײַל דער שפאלט וואס די קרירות נוצט אויס איז דער שפאלט צווישן א כח און א מענטש. די ידיעה זיצט אינעם שכל. דאס געפיל זיצט אין הארצן. יעדער פון זיי קען זײַן דא בשעת דער מענטש אליין בלײַבט נישט אריינגעצויגן, און קעלט איז פונקט דער מצב פון אן איך צו וועלכן זײַן אייגענער אינהאלט איז נישט דערגאנגען.

יחידה איז דער נאמען פארן מענטש פאר יענער צעטיילונג. זי קען נישט זײַן קאלט צו א זאך אזוי ווי א כח קען, ווײַל זי האט נישט קיין אינהאלט צו וועלכן זי זאל זײַן קאלט — זי איז די נקודה וואס די כוחות זענען שוין אירע גילויים.

דערפאר איז דער משיח'דיגער ענטפער אויף עמלק אין חסידות נישט מער ידיעות און נישט מער געפיל, נאר דעת: א וויסן וואס איז געווארן אן התקשרות, און דאס איז דער ענין פונעם נאקסטן פרק.