שבת און דער זיבעטער

ויכולו השמים והארץ וכל צבאם. דער פועל איז אין א ליידנדיגן פורעם, און די פארענדיגונג ווערט אנגעזאגט איידער עס טוט זיך עפעס אויפן זיבעטן טאג, וואס איז דקדוק'דיג מאדנע און תיאולאגיש בכוונה.

רו איז נישט קיין פעלן פון ארבעט

די תורה זאגט נישט אז דער אויבערשטער איז מיד געווארן. זי זאגט אז די מלאכה איז געענדיגט געווארן און אז עפעס איז באשאפן געווארן אויפן זיבעטן טאג — מנוחה, וואס די מקורות פארשטייען ווי א פאזיטיווער מצב און נישט ווי אן אויפהערן.

דער חילוק באשטימט אלץ. ווען די רו וואלט געווען בלויז דער פעלן פון א טעטיגקייט, וואלט די שבת געווען א לאך אין דער וואך, און ימות המשיח וואלטן געווען זייער א לאנגע וואקאציע. די מקורות באשרייבן ביידע פארקערט: דער מצב צוליב וועלכן די טעטיגקייט איז געווען.

יום שכולו שבת

די מסורה באשרייבט ימות המשיח, אדער די תקופה נאך זיי, ווי א טאג וואס איז אינגאנצן שבת און מנוחה לחיי העולמים. דער לשון איז פון דער תפילה און שטייט אין בענטשן אין א שבת'דיגער הוספה, און דאס אליין איז א קליינע טענה: מען באשרייבט דעם צוקונפטיגן מצב פון אינעווייניג אין א וואכנטליכער איבערחזרה אויף אים.

דאס איז דער שטארקסטער ענטפער וואס עס איז דא אויפן חשד אז ימות המשיח מוזן זײַן נודנע. די קשיא נעמט אן אז א טעם קומט פון א שטרעבן און אז אין א פארענדיגטער וועלט איז שוין נישטא וואס צו טאן. שבת איז די מסורה'ס קעגן־בײַשפיל, וואס ווערט פארגעשטעלט יעדע וואך: א מצב וואס איז נישט קיין אנשטרענגונג און נישט קיין ליידיגקייט.

פארוואס דער זיבעטער און נישט דער זעקסטער

ווײַל דער זעקסטער טאג האלט די גרעסטע דערגרייכונג — דעם מענטש — און איז נאך אלץ נישט דער עיקר. א וועלט מיט מענטשן וואס ארבעטן איז נאך נישט קיין וועלט וואס איז אנגעקומען. זי איז א וועלט מיט די ריכטיגע כלים.

דער זיבעטער לייגט נישט צו קיין גשמיות'דיגע זאך און פארענדיגט אלץ, און דאס איז דער זעלביגער בנין ווי מלכות און דער זעלביגער בנין ווי משיח: דער לעצטער אין בויען, דער ערשטער אין דער כוונה.