ביטול

ביטול איז דאס ווארט וואס מען פארשטייט אם מערסטן נישט ריכטיג אין חסידות, און דער טעות איז תמיד אין דער זעלביגער ריכטונג. מען לייענט עס ווי אן אויסמעקן: איך בין גארנישט, איך בין נישט וויכטיג, איך זאל וועלן ווייניגער. אזוי פארשטאנען ברענגט עס אדער א פאלשע ענווה אדער אן אמת'ן היזק, און עס האט געברענגט ביידע.

די מקורות מיינען עפעס אנדערש, און דער אונטערשייד איז נישט קיין פײַנער.

ונחנו מה

משה זאגט דאס אין דער הויך פון זײַן שררה, און נישט אין א נידעריגן מאמענט. ער האט נאר וואס ארויסגעפירט א פאלק פון מצרים און ער שטייט צווישן זיי און דעם אויבערשטן. דער לשון איז נישט קיין זיך־קליינמאכן; ער איז א פינקטליכע באשרײַבונג פונעם מצב. אלץ אויף וואס דאס פאלק באקלאגט זיך איז נישט געקומען פון אים, און אלץ וואס ער גיט זיי קומט נישט פון אים. ער איז א צינור וואס ווייסט אז ער איז א צינור — און פונקט דערפאר קען ער טראגן א משא וואס וואלט חרוב געמאכט יעדן וואס וואלט געגלייבט אז זי איז זײַנע.

פארוואס דאס מאכט שררה זיכער

טראכט וואס געשעט אן דעם. א מנהיג מיט אמת'ע מתנות און אן ביטול ווערט אריינגעטריבן אין א ווינקל דורך זײַן אייגענער הצלחה: ווײַל די מתנות זעען אויס ווי זיי קומען פון אים, זענען די רעזולטאטן זײַנע, די באוועגונג איז זײַנע, און א חילוק מיט אים ווערט א חילוק מיטן אמת. דאס איז נישט קיין מוסר'ישער דורכפאל וואס טרעפט זיך ביי טייל מנהיגים. דאס איז די נאטירליכע תוצאה פון א פינקטליכער אייגן־אפשאצונג אן א דין וחשבון וועגן מקור.

ביטול צערײַסט די קייט ביים ערשטן רינג. אויב די מתנה איז באקומען, איז דער רעזולטאט נישט קיין בעלות, איז די באוועגונג נישט קיין פארמעגן, און א חילוק איז א ידיעה און נישט קיין בגידה. מען קען דעם מנהיג אויסריכטן אן דעם אז ער זאל אײַנפאלן, ווײַל זײַן אידענטיטעט איז קיינמאל נישט געשטאנען אויף דעם וואס מען קען אים נישט אויסריכטן.

דאס איז דער טעם פארוואס די מסורה איז גרייט צו באשרײַבן משיח מיט שבחים וואס וואלטן געווען מוראדיג ווען מען זאגט זיי אויף וועלכן ניט איז אנדערן. די שבחים זענען זיכער פונקט אין דער מאס וואס זײַן ביטול איז שלם. נעם ארויס דעם ביטול, און די זעלביגע באשרײַבונג ווערט דער פנים פון א קולט־פירער — און דאס איז דער ענין פון א שפעטערן פרק, און נישט קיין מקרה אין דער געשיכטע.

די אייגנארטיגקייט בלײַבט

אין עוד מלבדו איז נישט קיין אויסזאג אז די באשעפענישן זענען א דמיון. עס איז אן אויסזאג וועגן מקור און וועגן תלות, און דער חסידות'דיגער לייען איז דא פינקטליך: די וועלט איז נישט קיין גארנישט, זי איז נישט־פון־זיך. ווער עס האט דאס אײַנגענומען ווערט נישט פארשווענקט. ער ווערט פינקטליך. ער ווייסט וואס ליגט אויף אים צו טאן, און הערט אויף צו דארפן אז דאס זאל אויך זײַן זײַנס.