מלחמות השם

דער רמב״ם רעכנט צווישן די סימנים פון משיח אז דער מלך וועט פירן מלחמות השם. דער לשון איז כפשוטו אין זײַן ארט, און ער מיינט מלחמת מצוה און מלחמה פון פארטיידיגונג אין א הלכה'דיגן ראם וואס איז זייער באגרעניצט — א ראם וואס באשטימט ווען מען טאר מכריז זײַן א מלחמה, ווער איז פטור, וואס מען מוז פארשלאגן פאר א מצור, און וואס מען טאר נישט צושטערן.

עס איז כדאי צו זאגן פשוט אז דאס איז נישט קיין רשות, און אז די באגרעניצונגען זענען דער עיקר. א מסורה וואס פארלאנגט מען זאל רופן צום שלום פאר א מצור און פארבאט צו פארשניידן פרוכט־ביימער בשעת א מצור, מאכט נישט קיין תיאולאגיע פון כיבוש.

דער רוחניות'דיגער מהלך

חסידות לייענט מלחמות השם בעיקר ווי בירור — דאס סארטירן און אויפהייבן פון דער וועלט'ס רוי־מאטעריאל. די מלחמה אין דעם לייען איז קעגן דעם מצב אין וועלכן זאכן שטעלן זיך פאר ווי געהעריג צו זיך אליין.

עמלק, אין דעם זעלביגן לייען, איז נישט בעיקר קיין פאלקישער נאמען מיט א הײַנטיגער אנווענדונג — לויט הלכה איז יענער ייחוס פארלוירן — נאר א נאמען פאר א געוויסער שטעלונג, וואס ווערט באהאנדלט באריכות אינעם נאקסטן פרק.

פארוואס מען מוז האלטן ביידע מהלכים

ווארף אוועק דעם פשט'דיגן מהלך, און מען רעדאגירט די מסורה: דער רמב״ם האט געשריבן וואס ער האט געשריבן, און א משיח וואס זײַנע סימנים זענען אינגאנצן אינערליך קען נישט דורכפאלן, און דאס איז געווען די גאנצע תכלית פון די סימנים.

ווארף אוועק דעם רוחניות'דיגן מהלך, און דו האסט א רעליגיע פון כיבוש, און די מקורות וועגן ימות המשיח זענען בפירוש נישט אזוי — זיי קומען צו זייער שפיץ מיט שווערדן וואס ווערן לאנדווירטשאפטליכע כלים און מיט א ערד פול מיט דעה, און נישט מיט הערשאפט.

געהאלטן צוזאמען באשרייבן זיי א צוזאמענשטימענדע זאך: א היסטארישער פראצעס וואס האט אין זיך א קאנפליקט, געווענדט צו א מצב אין וועלכן דער קאנפליקט האט קיין פונקציע נישט מער. דער סוף־מצב וואס די נביאים באשרייבן איז לאנדווירטשאפטליך, געריכטליך און דערציערישע. גארנישט אין אים איז מלחמה'דיג.