בית המקדש

אין די סימנים פונעם רמב״ם איז דא איין פרט וואס בלײַבט עקשנות'דיג גשמיות'דיג צווישן עטליכע וואס מען וואלט געקענט זיי מאכן רוחניות'דיג. ובנה מקדש במקומו. נישט קיין רוחניות'דיגער מקדש, נישט קיין מקדש אין די הערצער פונעם פאלק — א בנין, אויף אן ארט, מיט מאסן.

די פראבלעם וואס דער בנין לייזט

אן אמונה קאסט גארנישט צו האלטן און מען קען זי האלטן אן א שיעור אן קיין תוצאה. א בנין נישט. ער פארלאנגט אן ארט, הייסט עס אן החלטה וועגן ארט; מאטעריאלן, הייסט עס א כלכלה; מאסן, הייסט עס הלכה; מענטשן, הייסט עס א מוסד; און אויסהאלטן, הייסט עס א שטענדיגע תביעה אויף דער אויפמערקזאמקייט פון א געזעלשאפט.

יעדער איינער פון די דאזיגע איז א פונקט וואו א געדאנק ווערט אחריות'דיג פאר דער מציאות. דאס איז נישט קיין באגרעניצונג פון קדושה — דאס איז דער מיטל דורך וועלכן קדושה הערט אויף צו זײַן א שטימונג.

אן ארט אן אן אריינכאפן

השמים כסאי והארץ הדום רגלי, אי זה בית אשר תבנו לי? דער פסוק איז נישט קיין אפזאג פונעם מקדש; ער שטייט אין א ספר נבואה וואס נעמט אים אן. ער איז אן אויסזאג פונעם פאראדאקס וואס דער בנין דארף אים האלטן.

דער מקדש נעמט נישט אריין דעם אויבערשטן. גארנישט נעמט אים אריין. און פונדעסטוועגן קלײַבט ער אויס קאארדינאטן. דער חסידות'דיגער לייען פארבינדט דאס גלײַך מיט דירה בתחתונים: אויסקלײַבן אן ארט איז נישט קיין באגרעניצונג אויפן אינסוף, עס איז וואס דער אינסוף טוט ווען דער ציל איז א היים און נישט קיין דעמאנסטראציע.

פארוואס משיח מוז בויען און נישט בלויז באגײַסטערן

ווײַל באגײַסטערן קען זיך איבערדרייען און בויען נישט. א דור קען מען צערודערן און דערנאך קען ער זיך אײַנשטילן. א בנין וואס שטייט אויף אן ארט מיט אן ארבעטנדיגער עבודה בײַט וואס דער נאקסטער דור ירש'נט אן דעם וואס ער זאל צו עפעס מסכים זײַן.

דאס איז אויך פארוואס דער סימן קען דורכפאלן אזוי ווי דער רמב״ם מיינט. קיינער קען זיך נישט טועה זײַן צי א בנין איז דא.