דער געזאלבטער

דער נאמען איז נישט קיין טיטל פון כבוד. ער איז א באשרײַבונג פון א סדר. משיח — געזאלבט. מען האט אים אויסגעגאסן שמן אויפן קאפ, און פון יענער רגע איז דער מענטש געווען א מלך.

פארוואס דוקא שמן

קבלה און חסידות לייענען די גשמיות'דיגע מעלות פון שמן ווי א פינקטליכן משל אויף פנימיות — די באהאלטענע בחינה פון א זאך.

שמן גייט אויף. גיסט מען אים אין וועלכן ניט איז אנדער פליסיגקייט, טיילט ער זיך אפ און שווימט ארויף, ווי מען זאל אים נישט אויסמישן. ער מישט זיך נישט אײַן און ער קריגט זיך נישט; ער געפינט זיך פשוט צום סוף אויבן. אזוי אויך די אינערליכסטע בחינה פון תורה און פון דער נשמה: זי איז נישט קיין איין חלק צווישן אנדערע, און מען קען זי נישט אראפטענה'ן צו דער מדריגה פון די איבעריגע.

שמן גייט אריין. גיסט מען אים אויף א בגד אדער אויף א קלף, בלײַבט ער נישט ליגן אויבן; ער וואנדערט אריין אין די פאדעמער און מען קען אים שוין נישט ארויסשיידן. ווער עס איז געזאלבט געווארן איז נישט באדעקט געווארן. ער איז דורכגעענדערט געווארן.

שמן איז באהאלטן. ער איז דא אינעווייניג אין דער מאסלינע, אומזעעוודיג, און ער קומט נישט ארויס נאר דורך א צעקוועטשן. די עצמיות שטעלט זיך נישט אליין פאר; מען נעמט זי ארויס, און דאס ארויסנעמען איז נישט קיין ווייכע זאך.

זאלבן ווי א תורה פון שררה

נעם צוזאם די דרײַ מעלות און דו האסט א תורה פון משיח'דיגער מלכות. די שררה גייט אויף איבער יעדער אנדער שררה — נישט דורכן זיי באזיגן נאר דורכן זײַן פון אן אנדער מין. זי גייט דורך און זיצט נישט אויבן: א מלך וואס איז געזאלבט געווארן טראגט נישט אן אמט, נאר ער איז דורך אים געענדערט געווארן. און זי קומט פון א באהאלטן ארט, ארויסגעלאזט אונטער א דריקן, און דערפאר פארבינדט די מסורה דעם משיח'דיגן כח מיט די תקופות וואס האבן דאס פאלק צעקוועטשט אם שווערסטן.

און עס איז דא נאך א נפקא מינה. ווײַל שמן איז פנימיות, איז זאלבן דער איינציגער אופן פון מינוי וואס מען קען אים נישט פעלשן פון דרויסן. קרוינען קען מען צונעמען. חיילות קען מען אנזאמלען. א שם קען מען מאכן. שמן איז א טענה וועגן וואס איז אינעווייניג אין דעם כלי, און מען פרואווט זי נאר לויט וואס קומט צום סוף פון אים ארויס — און דאס ברענגט אונז פונקט צוריק צום רמב״ם'ס אנהאלטן ביי מעשים איבער מחזות.