משיח און דער גוף

די מערסטע רעליגיעזע סיסטעמען וואס נעמען די רוחניות ערנסט ווערן צום סוף פארשעמט פארן גוף. דער מוסטער איז אזוי פארשפרייט אז זײַן פעלן אין דער תורה איז טאקע אומגעוויינליך און כדאי עס בפירוש צו זאגן.

די מצוות זענען אין דער גרויסער מערהייט גשמיות'דיג. נישט סימבאליש גשמיות'דיג — טאקע אזוי. לעדערנע בתים אויף אן ארעם. וואל מיט א געוויסן פאדעם. ברויט, ווײַן, א בהמה, א מטבע, א הויז מיט א מזוזה־שטאק. א לוח וואס גייט לויט א לאנדווירטשאפטליכן יאר.

עסן

די מערסט קאנצענטרירטע הלכה'דיגע אויפמערקזאמקייט אין דער מסורה פאלט אויף עסן, און דאס איז מאדנע פאר א סיסטעם וואס איז כלומרשט געווענדט אַרויף. און די באהאנדלונג איז נישט קיין פרושים'דיגע. עס זענען דא דינים וואס מען מעג עסן, און א סדר פון ברכות וואס נעמט ארום דאס עסן מיט אן אויפמערקזאמקייט און נישט מיט א בושה.

טעמו וראו כי טוב השם. דער פועל איז א גשמיות'דיגער, און די מסורה וויל אים נישט אויפווייכן אין א משל.

נאענטקייט

די נאענטקייט צווישן מאן און ווײַב איז אין דין א חוב פון א ברית, פארמולירט אויף א פאזיטיוון אופן, מיט דעם וואוילזײַן פונעם בן זוג ווי א בפירוש'ער פאדערונג און נישט ווי א וויתור. דער פרק וועט נישט אויספירן די הלכות, וואס זענען אן אייגענע ליטעראטור, אבער דער ראם איז דא נוגע: אין א סיסטעם וואו דער גוף וואלט געווען א פראבלעם, וואלט דאס נישט געקענט זײַן קיין מצוה.

די קבלה'דיגע ליטעראטור נוצט אסאך די בילדער פון א ייחוד פאר די העכסטע באציאונגען וואס זי באשרייבט. א מסורה וואס וואלט געהאלטן דעם גוף פאר אן אומגליקליכער נויט וואלט דאס נישט געקענט טאן, און וואלט נישט געוואלט.

געלט

צדקה איז דער יסוד'דיגער פאל, און די מקורות זאגן דערויף א חידוש'דיגע זאך: דאס איז א מצוה וואס מען טוט מיטן ווייניגסט רוחניות'דיגן חומר וואס עס איז דא, א מטבע, און דאס איז די וואס זיי באשרייבן ווי מקרב זײַן די גאולה. דער נידעריגסטער חומר און די העכסטע ווירקונג — און דאס איז פונקט וואס דער פרק וועגן עצמות זאגט פאראויס.