קונסט און שיינקייט

תפארת, די ספירה וואס איר ענין איז שיינקייט, שטייט אין דעם קבלה'דיגן סדר ווי די מידה וואס מזג'ט צווישן התפשטות און צמצום. שיינקייט אין דעם סיסטעם איז נישט קיין באפוצונג וואס מען לייגט צו א בנין. זי איז ווי אזוי די ריכטיגע באציאונג צווישן חלקים זעט אויס פון דרויסן.

דאס איז אן אמת'ע טענה און זי שנײַדט קעגן דער תפיסה פון שיינקייט ווי א טעם. אויב שיינקייט איז אן אנטפלעקטע פראפארציע, טוט דער קינסטלער עפעס וואס איז נענטער צו א געפינען איידער צו א דערפינדן.

א מקבל, נישט קיין בורא יש מאין

נאר איין מעשה בראשית אין דעם סיסטעם איז יש מאין. אלץ וואס א מענטש מאכט ווערט געמאכט פון עפעס — מאטעריאלן, א שפראך, א מסורה, א גוף וואס איז געגעבן געווארן. דאס ווארט בורא, אנגעווענדט אויף א קינסטלער, איז א משל וואס די מסורה נוצט מיט א מאס.

דער אנדערער ראם איז נישט קיין קליינמאכן. א מקבל וואס האט געבויט א צוגעפאסטן כלי האט געטאן א זייער שווערע זאך: דער כלי איז די יצירה. וואס ווערט אנגענומען איז נישט די דערגרייכונג פונעם קינסטלער; די יכולת עס צו האלטן אן עס צו פארדרייען — דאס איז די דערגרייכונג.

שיינקייט אן א נארציסיזם

דער אופן פון דורכפאל איז פינקטליך, און ער איז דער זעלביגער וואס קומט פאר אינעם פרק וועגן דעם פאלש. די קונסט ווערט נארציסיסטיש ווען דער כלי הייבט אן ווײַזן אויף זיך אליין — ווען דער ענין פון דער יצירה איז די פילעוודיגקייט פון איר מאכער.

די אייגענע עסטעטישע פראקטיק פון דער מסורה איז דא א לימוד. הידור מצוה איז דאס שענערן פון א חפץ וואס דינט פאר עפעס אנדערש: א שענערער אתרוג, א בעסערער קלף, א גוט־געמאכטער בעכער. די שיינקייט איז אן אמת'ע, זי איז א מצוה, און זי שטייט קיינמאל נישט פאר זיך אליין. זי דינט א מעשה.

א פילפאכיגקייט וואס אנטפלעקט א פורעם

נאך איין הערה, וואס איז פארבונדן מיטן פרק וועגן די פעלקער. איין קוקווינקל קען נישט אנטפלעקן קיין פורעם; מען דארף עטליכע ווינקלען כדי צו באשטעטיגן אז עפעס איז דארטן דא. א פילפאכיגקייט פון סטיל און פילעוודיגקייט איז נישט קיין פארוואסערן פונעם אמת נאר א תנאי אים צו דערזען — אויב די פילע קוקווינקלען קוקן טאקע אויף עפעס.